National Portrait Gallery in Londen presenteert de eerste grote museumtentoonstelling in het VK over het oeuvre van de Amerikaanse kunstenaar Catherine Opie. De tentoonstelling omvat meer dan tachtig foto’s uit een carrière van dertig jaar, grotendeels gewijd aan de zichtbaarheid van de LGTBQ+-gemeenschap. Werk van Opie gaat ook een dialoog aan met portretten van vooraanstaande figuren uit de Britse geschiedenis, afkomstig uit de permanente collectie van National Portrait Gallery.
Het oeuvre van de Amerikaanse fotograaf Catherine Opie (°1961) dwingt ons na te denken over het begrip ‘portret’. Niet dat haar portretten zo vernieuwend zijn qua uitvoering, ze zijn zelfs vrij conventioneel te noemen, maar de boodschap die ze uitdragen, doet ons ze eerder interpreteren vanuit een militante invalshoek dan vanuit die van een individuele, al dan niet artistieke representatie. Dat is natuurlijk geen toeval. Opie werd geboren in een middenklassegezin in Ohio, waar haar vader een conservatieve zakenman was. Ze verliet het gezin toen ze als tiener besefte dat ze homoseksueel was en ging studeren in Los Angeles, waar ze omging met de LGTBQ+-gemeenschap, al werd die toen nog niet zo genoemd.
