Intens, fluïde, intelligent, onderzoekend. Het werk van Claire Tabouret beweegt niet alleen voortdurend formeel, maar ook inhoudelijk. Haar oeuvre strekt zich uit van intieme schilderijen tot monumentale gebaren, zoals de glas-in-loodramen die voor de eeuwigheid zullen worden opgenomen in de Notre-Dame in Parijs. Die werken plaatsen haar praktijk als deel van een historische context, terwijl haar schilderijen nu te zien zijn in museum Voorlinden. Voor Barbara Bos, curator en hoofd tentoonstellingen in Wassenaar, is het een bijzonder moment om voor het eerst een grote museale solotentoonstelling van Tabouret in Nederland te presenteren.
Wat was het uitgangspunt of de eerste vonk voor deze tentoonstelling?
“Claire Tabouret is een kunstenaar die we al langere tijd volgden. In 2021 hebben we tijdens een galeriepresentatie twee werken van haar aangekocht voor de collectie. Dat moment was beslissend: vrijwel meteen zijn we met haar in gesprek gegaan over het idee om samen een tentoonstelling te realiseren. In die presentatie toonde ze onder meer haar ‘baigneuses:’ kindergroepsportretten in badpakken. We kochten zowel een schilderij als een sculptuur, Deux baigneuses, twee meisjes in een fontein. Het water loopt over hun gezichten en kleurt het patina, dat door Tabouret deels is beschilderd. Tabouret koos relatief vroeg voor schilderkunst als haar medium, maar heeft daarbinnen altijd de grenzen van wat schilderkunst kan zijn, opgerekt. Juist daarom vormen het schilderij en de beschilderde sculptuur een logisch beginpunt voor deze expositie: ze maken zichtbaar hoe zij schilderkunst benadert als een open veld van onderzoek. Het zaadje voor de tentoonstelling werd dus al in 2021 geplant. Het bijzondere toeval is dat in het afgelopen jaar haar selectie voor de glas-in-loodramen van de Notre-Dame plaatsvond. Als vrouwelijke kunstenaar en midveertiger werd zij gekozen naast grote, meer gevestigde namen als Philippe Parreno en Daniel Buren. In het glas in lood zoekt zij expliciet het ambachtelijke op, om haar schilderkunst en haar manier van verhalen vertellen verder uit te breiden. Die levensgrote ramen bereiken een publiek dat niet noodzakelijk voor haar werk komt en maken haar praktijk op die manier universeler en tijdlozer. (Tegelijk ontstond in Parijs en Frankrijk controverse rond deze hedendaagse toevoeging aan de kathedraal, red.). De voorbereiding van deze expositie ligt daardoor al langere tijd vast, maar de daadwerkelijke selectie proberen we bewust binnen één jaar te maken. Zo kunnen we een actueel oeuvre tonen en recent werk integreren. We werken bij voorkeur met levende kunstenaars, zij leven, denken en reageren in deze tijd.”
