Twee tentoonstellingen in Londen en Florence voeren ons naar het hart van de dynastie die het mecenaat opnieuw uitvond. Tussen de herontdekte inventarissen van Lorenzo de’ Medici in het Palazzo Pitti en de pracht van zijn opvolger Cosimo I in de Wallace Collection ontvouwt zich een unieke politieke strategie, waarin het manipuleren van schijn en de luister van verzamelingen samenkomen en zo de geschiedenis van de moderniteit mede vormgeven.
Voor velen roept alleen al de naam ‘Medici’ onmiddellijk, en terecht, rijkdom, intriges en macht op. Vanaf het einde van de 14e eeuw klommen de Medici inderdaad op van provinciale bankiers tot heersers over Florence en het omringende Toscane. Toch stamde deze legendarische familie, hoewel ze feitelijk de macht uitoefende, niet uit de adel, laat staan uit een koninklijk huis. Precies dat gebrek aan oorspronkelijke dynastieke legitimiteit zette haar beroemdste vertegenwoordigers ertoe aan een volkomen nieuwe vorm van politieke communicatie uit te vinden: kunst als absoluut instrument van gezag.
