Een micromozaïek van glas lijkt op een Italiaans raadsel, een technisch hoogstandje dat de magie van de oudheid en het verbluffende raffinement van de 18e-eeuwse Romeinse ambachtslieden in zich verenigt. Lange tijd bleef die kunst een geheim van besloten ateliers en fabrikanten van dromen, maar in onze tijd opent ze nieuwe perspectieven, met dank aan ontwerpers, verzamelaars en kunstenaars. Zij zien micromozaïek als een symbool van actief verzet tegen de standaardisatie en snelle bevrediging van de moderne wereld.
Wat glasmozaïekkunst zo bijzonder maakt, is het vermogen om het fragment onzichtbaar te maken, de voegen te verbergen en het materiaal te herschikken tot één betoverend beeld. Als erfgenaam van een traditie die meer dan 6.000 jaar teruggaat, toen de eerste mozaïeken tussen de keien van Mesopotamië werden gelegd, vat het micromozaïek in zijn precisie de hele evolutie van oude technieken samen, van marmercomposities tot glaspasta en ‘smalti filati’, gekleurde glasstaafjes die zo dun zijn als een haar, het resultaat van de alchemie van het vuur. Voor Gala Greenwood, een mozaïekkunstenaar die in Brussel woont, ‘leeft in het micromozaïek de poëzie van een intieme, bijna geheime blik van dichtbij’. “Historisch gezien streefde men naar perfectie en de precisie van het realisme”, vertelt ze, “omdat de toeschouwer wordt uitgenodigd dichterbij te komen, zijn blik in de details te laten duiken, zodat alles zichtbaar wordt, in een verhouding tot de schaal, tot het fragment, dat een mysterieuze dialoog met de tijd en de hand aangaat.”
